Kerststress


Kerststress is een woord waar ik vroeger nog nooit van had gehoord. Kerst was iets moois en juist een moment van stilstaan, van samenzijn en warmte. Als kind was het voor mij een moment van betovering. Het was heel speciaal. ’s Nachts naar de kerk en daarna thuis samen nog wat eten, dat was zo bijzonder. De kerstverhalen en de kerstboom in de kamer thuis en bij opa en oma. Als ik er aan terug denk, voelt het of iedereen toen met kerst blij was en aardig tegen elkaar.

Mensen komen nog altijd samen. Ze komen nu bij elkaar eten of gaan samen uit eten, ze komen samen op kerstmarkten en ook in supermarkten trouwens. Straten en huizen worden versierd met lichtjes en overal klinkt kerstmuziek. En toch is er iets veranderd.

We hebben kerststress!

Want het moet allemaal meer en nog mooier. We zijn druk met plannen van wie eet waar en wanneer. Hoe passen we alle activiteiten in elkaar. Twee kerstdagen is dan soms al niet meer genoeg, dus er is al een ‘derde kerstdag’ bij gemaakt. Wat eten we? Een gehaktbal is niet goed genoeg, we proberen toch minstens het plaatselijke 4-sterren restaurant te overtroeven. Zelfs als we niet van koken houden. De karretjes van de supermarkt zijn allemaal in gebruik. Of toch maar uit eten dan? Maar dat moet je ook al in de zomer plannen, anders zijn de restaurants vol. En oh ja, er moeten nog cadeautjes onder de boom. En die moeten liefst wel origineel zijn. We hebben het zo druk met van alles, dat we er wakker van liggen. Ik hoor zelfs al mensen die blij zijn als kerst weer voorbij is.

 

Ook ik loop soms zo te rennen. En dan denk ik aan vroeger. Aan hoe kerst toen voelde en hoe fijn dat was.

 

 

Nou wil ik helemaal niet iedereen de kerk in sturen, dat is ieders eigen keuze. Dat is ook niet waar het mij om gaat. Ik gun alleen iedereen en mijzelf dat betoverende warme bijzondere gevoel wat ik destijds had. Die rust en die warmte van toen. Misschien helpt het als we in de kerstperiode ook eens af en toe stilstaan. Gewoon even aanwezig zijn in het moment. Iets wat je als kind zo goed kon, maar wat we nu zo vaak vergeten. Niet rennen, de lat (en daarmee de rekening) wat lager en aandacht voor waar het eigenlijk om gaat; elkaar.

blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.