Slapen, lig er niet wakker van Mieke

Verbondenheid


Het zijn rare tijden. Zelfs de ouderen onder ons geven aan ‘dit heb ik nog nooit meegemaakt’. Wat ik persoonlijk het allermoeilijkste vind, is dat ik niemand mag aanraken. Dat ik niemand een hand mag geven, dat begint al te wennen, afstand houden in de winkel ook. Maar dat ik ook de mensen om wie ik geef niet mag aanraken, dat is zo vreselijk moeilijk. Juist als iemand bang is, wil je die persoon geruststellen. Niet op anderhalve meter, maar door ook even een aanraking te hebben. Pas nu het niet mag, valt het extra op hoe vaak ik daar behoefte aan heb. Mijn dochter die ik niet even kan knuffelen als ze weer naar huis gaat. Mijn vader van 86 om wie ik me toch wel zorgen maak. Mijn tante, wiens man is overleden. Op twee meter afstand aanzien dat iemand staat te huilen, dat voelt zo onmenselijk. Ik blijf op afstand, niet eens omdat ik zelf zo bang ben om ziek te worden, ik voel me nog heel fit, maar vooral omdat ik niemand ziek wil maken.

Juist nu voelen we hoe verbonden we met elkaar zijn. Het feit dat ik niet mag aanraken, vertelt mij dat dat dus belangrijk voor me is en ook wie er belangrijk voor me zijn. Het is goed om daar eens bij stil staan.

Nu we niet meer worden afgeleid door een hectisch en druk leven waarin we van alles moeten, komen we weer bij onszelf. Er is weer ruimte om te voelen wat er echt belangrijk voor ons is. Bovenaan de lijst staat nu onze gezondheid. Die geven we nu de aandacht welke die altijd zou moeten krijgen. Het advies van rust, ontspanning, beweging, gezond eten en voldoende slapen geldt nu, maar zou natuurlijk altijd onze aandacht moeten hebben.

Nu we elkaar minder of niet meer kunnen opzoeken voelen we hoe we verbonden zijn met anderen. Hoe we het contact met anderen missen en nodig hebben. Leven doe je niet alleen en voor jezelf. We moeten het samen doen. De mensen in de zorg werken hard voor onze zieken. Maar ook andere mensen werken heel hard om de basis draaiend te houden. Er worden oplossingen gezocht om elkaar te blijven zien en helpen. Alleen samen kunnen we dit dragen.

Nu we veel aan huis gebonden zijn en niet zomaar kunnen gaan waar we willen, voelen we hoe belangrijk onze vrijheid voor ons is. Een groot goed, wat we nu meer zullen waarderen.

De dingen die niet goed voelen vertellen iets en de dingen die wel goed voelen vertellen iets.

 

Ondanks alle zorgen en alle ellende die er is, zieke mensen, mensen om mij heen die wegvallen,  overbelaste zorg, zie ik ook hele mooie dingen ontstaan. Mooie initiatieven. Zingen buiten bij verzorgingscentra. Mijn dochter die samen met collega’s briefjes in bus gooit bij ouderen om te vragen of iemand boodschappen gehaald wil hebben. We hebben tijd om aandacht te geven aan mensen om ons heen. Er wordt meer dan ooit gebeld naar dierbaren hoe het gaat. Iedereen zoekt elkaar op creatieve nieuwe manieren op. Dit geeft mij een goed gevoel. Dat goede gevoel vertelt mij dus dat contact en aandacht voor anderen belangrijk voor mij is.

Misschien kunnen we deze rare tijd gebruiken om stil te staan. Om niet alles als vanzelfsprekend te beschouwen. De dingen die niet goed voelen vertellen iets en de dingen die wel goed voelen vertellen iets. Ze vertellen wat belangrijk voor ons is en als we daar iets mee doen, kunnen we dichter bij onszelf te blijven. Dan zou deze tijd nog iets heel moois kunnen brengen voor de toekomst.

Ik lees graag in een reactie wat dit verhaal voor jou betekent.

En tot slot; zorg goed voor jezelf en voor elkaar.

blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.